Logo tylkoskoki

marek skrzypczyk

- Wyjazd na zawody był kiedyś nie lada wyzwaniem. Nie było przecież koniowozów i transport odbywał się pociągiem. Braliśmy konie ze stajni i szliśmy na stację kolejową. Ładowaliśmy je do wagonu towarowego. W każdym mieściło się do ośmiu koni. Czekaliśmy aż włączą skład i wyruszaliśmy w podróż, która często trwała nawet pięć dni, zależy, gdzie były zawody. Jechaliśmy całą grupą, oczywiście razem z końmi. Spaliśmy na sianie, pod kocami. Kiedy dojeżdżaliśmy na miejsce, często mieliśmy do pokonania jeszcze kilka kilometrów, dlatego wskakiwaliśmy na konie i jechaliśmy na miejsce. Po zawodach, powrót do domu trwał kolejne cztery dni. Nie było to więc takie proste. W tej chwili ładujemy konia do koniowozu albo do samolotu i zaraz możemy być na drugim końcu Europy - wspomina Marek Skrzypczyk.

Marek Skrzypczyk urodził się w 1944 roku. Swoją przygodę z jeździectwem rozpoczął w wieku 16 lat, w Stadzie Ogierów w Bogusławicach. Kilka lat później zdobył srebrny medal mistrzostw Polski w ujeżdżeniu na koniu Herszt. Andrzej Osadziński, dyrektor Stada Ogierów, powierzył Markowi strategiczne zadanie. Miał stworzyć sekcję jeździecką. - Do dyspozycji mieliśmy 180 ogierów, także było w czym wybierać. Wtedy, przy wszystkich Stadach i Stadninach tworzone były kluby i sekcje.

ZagorSopot

W 2002 roku podczas pierwszego dnia finału Pucharu Świata wszyscy mówili o jednej parze, która zadziwiła wszystkich. Polak, Jacek Zagor, dosiadając Elfa, wygrał konkurs szybkości będący pierwszym półfinałem.️ Żadnemu z naszych nie udało się jeszcze powtórzyć takiego sukcesu. Trzykrotny złoty medalista mistrzostw Polski seniorów, uczestnik wielu najważniejszych jeździeckich imprez. O tym czym się teraz zajmuje, co jest dla niego ważne w pracy z końmi, jakie ma marzenia i ambicje, a także o rodzinnej firmie ZAGORKA, rozmawiamy z Jackiem Zagorem.

Wiele podróżował, mieszkał w Poznaniu i w Warszawie, jednak ostatecznie zdecydował się na powrót do korzeni. Obecnie mieszka w Kwidzynie, a z końmi stacjonuje na Terenach Rekreacyjno-Wypoczynkowych Miłosna. Właśnie tam, jego ojciec Józef Zagor, olimpijczyk z Moskwy w konkurencji ujeżdżenia, przez wiele lat był dyrektorem Państwowego Stada Ogierów, a Jacek zaczynał swoją przygodę z jeździectwem. Jak mówi, jest to bardzo dobre miejsce do treningu koni, oferujące wysoki standard. - Obok domu mamy swoją małą stajnię na cztery konie. Chcielibyśmy w przyszłości ją rozbudować, by mieć własny ośrodek.

Amelia Moscicka

W wieku 12 lat przeprowadziła się z Poznania do Abu Dhabi. Po kilku miesiącach, dzięki zaangażowaniu jej mamy, dołączył do niej jej największy przyjaciel, wałach C. Teraz, mieszka i trenuje w Dubaju pod okiem członka kadry narodowej Emiratów Arabskich, Arifa Ahli i osiąga świetne rezultaty w konkursach juniorskich na międzynarodowych zawodach. Jak wygląda życie Polki w Dubaju i jak wygląda jeździectwo w Emiratach?

Autor: Karina Olszewska

W 2015 roku mama Amelii, Agata Mościcka dostała ofertę pracy w Abu Dhabi. Jest neonatologiem i zajmuje się dziećmi urodzonymi przedwcześnie. Jak sama mówi, nigdy by pracy w tak odległym kraju nie przyjęła, gdyby nie słowa 12-letniej wtedy córki: „pojadę z Tobą na koniec świata”. W Polsce Amelia zostawiła swojego konia, szkołę i treningi. - Dlatego pierwsze zarobione pieniądze przeznaczyłam na transport jej konia. Wiedziałam, jakie to dla niej ważne - mówi Agata.

Slajd1

Mimo, że nie pracują teraz wszyscy razem, Wojciech i Agata oraz ich tata Antoni Dahlke stanowią niezwykłą, jeździecką drużynę. Warto poznać ich historię i dowiedzieć się, co robią dzisiaj. Jak pokochali konie i jeździectwo, jak dzięki wspólnym zainteresowaniom i więziom rodzinnym uzupełniają się nawzajem.

Autor: Karina Olszewska

W stajni spędza praktycznie 24 godziny na dobę. Jeździ nawet do dziewięciu koni dziennie. Dom, w którym mieszka znajduje się w samym sercu ich posiadłości, a z okien w salonie widać pasące się konie na otaczających dom padokach. Tylko jeden dzień w tygodniu spędza z dala od jeździectwa, w laboratorium na Wydziale Chemii, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Agata Dahlke, bo o niej mowa, jest już na piątym roku studiów na kierunku Chemii Materiałowej. W pracy licencjackiej badała skład końskiej paszy, by dalej w magisterce zająć się całą dietą, włączając w to suplementy, siano, owies… jednym słowem wszystko, co trafia do końskiego żołądka. Jak sama przyznaje, jeden dzień poza stajnią jest dla niej miłym oderwaniem od codzienności. - Naprawdę fajnie jest przyjść i popracować w laboratorium. Po pięciu latach stanowi to ogromną część mojego życia i ciężko będzie mi się z tym miejscem i ludźmi pożegnać. Bardzo lubię swoje studia i chciałabym w przyszłości pracować jako chemik. Mam nadzieję, że uda się to jakoś pogodzić z końmi.

Retka

Krzysztof Retka największe sukcesy odnosił jako junior. Po zdobyciu medali mistrzostw Polski i Halowego Pucharu Polski w tej kategorii, zdecydował się zrezygnować z koni. Teraz powrócił na parkury i tym samym cyklu HPP, ale już w kategorii seniorów, jest obecnie w pierwszej trójce rankingu. Dlaczego zrezygnował z jeździectwa na ponad cztery lata i dlaczego zdecydował się do tego wrócić? Jakie miał motywacje na początku kariery a jakie ma teraz? Zapraszamy do lektury.

Jazda konna dla Krzysztofa Retki była naturalną koleją rzeczy. Mama - trenerka i starszy brat - zawodnik trenowali w CWKS Legia Warszawa i spędzali tam każdą wolną chwilę. Krzysiek, jak tylko kończył lekcje w szkole, to jechał na Kozielską i szwendał się po stajni, czekając aż rodzina będzie gotowa na powrót do domu. W pewnym momencie i on znalazł się w siodle. - Nie ukrywam, że zupełnie mnie do tego nie ciągnęło. Mama mnie zmuszała (śmiech), a brat dopingował. Rozpoczął treningi na kucykach, a kiedy przyszły pierwsze sukcesy, to kontynuował naukę. Jak sam mówi, nie miał innego wyjścia. - Tak to jest w jeździeckich rodzinach. Kiedy wszyscy jeżdżą, to i ja zacząłem. To była moja codzienność.

Podium linz

Kwalifikacja olimpijska 2019 roku to na dziś główne wyzwanie dla polskiego jeździectwa. Ambitny cel uzyskania prawa startu w Tokio można zrealizować tylko przy współpracy Związku, zawodników i właścicieli koni, z wzajemnym poszanowaniem potrzeb każdej w tych grup. Do napisania tego felietonu sprowokowała nas ostania publikacja zarządu PZJ, dotycząca propozycji trójstronnej umowy zawodnik/właściciel konia/Związek.

Nikogo czytającego nasz portal nie trzeba przekonywać, że jeździectwo ma swoją wyjątkową specyfikę, której nie da się porównać z żadną inną dyscypliną sportu. Wszystko przez konia, który jest żywym zwierzęciem, partnerem człowieka, „sprzętem sportowym” i towarem na sprzedaż w jednym. Jego przydatność do sportu wynika z: odziedziczonych predyspozycji, stopnia wytrenowania i wieku. Zmiana tej przydatności w czasie, a co za tym idzie zmiana wartości w czasie, jest do bólu klasycznym przykładem, znanego z teorii zarządzania, cyklem życia produktu. 

Kent Farrington USA

Prezentujemy najlepszych skoczków świata mijającego sezonu. W pierwszej dziesiątce znalazło się dwóch Amerykanów, dwóch Szwedów, dwóch Holendrów, Włoch, Francuz, Kanadyjczyk i Szwajcar.

Numer 1 - Kent Farrington. Punkty - 3313, zarobił 1 839 272 euro. Rok temu trzeci w LR.

Amerykanin konno zaczął jeździć w wieku ośmiu, a obecnie ma 37 lat. Od 2002 roku prowadzi własną firmę i stajnię w Wellington na Florydzie, gdzie zajmuje się treningiem koni i jeźdźców. Pomaga mu w tym jego partnerka życiowa, reprezentantka Kanady, Tiffany Foster. Jego marzeniem jest zdobycie indywidualnego medalu na Igrzyskach Olimpijskich. Nic w tym dziwnego, bo mimo,  że od kilku lat wygrywa wiele Grand Prix, to na imprezach rangi mistrzowskiej do tej pory stawał na podium tylko w drużynie amerykańskiej (srebro na IO w Rio de Janeiro, brąz na MŚ w Normandii oraz złoto i brąz na igrzyskach panamerykańskich).

DSC05218

Agnieszka Olszewska - zawodniczka i organizatorka zawodów w Klubie Jeździeckim Osadkowski. Opowiada nam o planach na rok 2018, o trudnościach w organizacji takich imprez jak mistrzostwa Polski, Silesia Equestrian, a także przyszłorocznych mistrzostwach kucy, a przede wszystkim o tym, jak to się stało, że z Gdańska trafiła do Jakubowic.

TylkoSkoki: Od wielu lat jest Pani kojarzona z Klubem Jeździeckim Osadkowski i ośrodkiem w Jakubowicach. Chcielibyśmy się dowiedzieć, jak Pani tam trafiła?

Agnieszka Olszewska: Życiem rządzą przypadki i tak też było tym razem. Właśnie kończyłam pracę w stajni sportowo-hodowlanej u państwa Wilskich pod Gdańskiem i przypadkiem wybrałam się na zawody do Olszy. Tam spotkałam Piotra Morsztyna, który opowiedział mi o nowym projekcie w Jakubowicach. On był odpowiedzialny za złożenie zespołu i ułożenie planu dla KJ Osadkowski. Zdecydowałam się, że pojadę zobaczyć obiekt. Wtedy składał się on z pięknej stajni rekreacyjnej, a cała reszta dawnego PGR-u przedstawiała się jak jedna wielka ruina. Tak naprawdę tylko ze względu na wzajemne zaufanie, rozmowy i przedstawioną przez Piotra wizję spakowałam się i w 2010 roku przeprowadziłam na drugi koniec Polski. To był szczęśliwy traf i jak na razie moja najlepsza, życiowa decyzja.

13412962 1263563476995060 4990553610120319489 n

Ich zadaniem jest szukanie prawdziwych diamentów. Mowa tu o diamentach wśród setek młodych koni. Kupowane i hodowane przez zagranicznych biznesmenów, jako 3-latki, a czasami jako źrebaki, coraz częściej trafiają do Polski. Cel jest jeden. Znaleźć spośród nich takie, który trafią w ręce najlepszych zawodników na świecie. Widzimy te niesamowite zwierzęta na parkurach konkursów Grand Prix, ale nie wszyscy zdajemy sobie sprawę, ile lat pracy wymagało od kogoś to, by konia do tego przygotować. Jak się okazuje, coraz częściej tymi osobami są właśnie polscy jeźdźcy. Jak to wygląda, pokazujemy na przykładzie trzech stajni: Sławomira Uchwata, Łukasza Krajewskiego i Michala Przybeckiego.

Zacznijmy od kontaktów

Osiem lat temu Sławomir Uchwat chcąc doszkolić się jako jeździec, trafił do holenderskiego zawodnika i właściciela stajni Marcela De Boera. Ten, widząc jak polski zawodnik jeździ, dał mu przy okazji w trening kilka swoich koni, które przyjechały do podkarpackiego Glinika. Kiedy wróciły do Holandii, sprzedały się bardzo dobrze.

2649 0163

Awans Jarosława Skrzyczyńskiego do pierwszej setki światowego rankingu oraz brązowy medal mistrzostw Europy dzieci to dwa największe osiągnięcia polskich skoków przez przeszkody w roku 2017. O tych i innych sukcesach, porażkach i prognozach na przyszły sezon piszemy w naszym podsumowaniu międzynarodowych startów naszych kadrowych skoczków. Główne tematy to: światowy ranking, Mistrzostwa Europy, Puchary Narodów, szanse olimpijskie i handel końmi.

Ranking światowy

Udział w konkursach zaliczanych do światowego rankingu i pozycja w nim zajmowana to jeden z ważniejszych elementów sportowej rywalizacji. W tym aspekcie polscy skoczkowie osiągnęli bardzo dobry rezultat, wygrywając aż 29 konkursów LR. Dokonało tego dziewięciu zawodników na 14 koniach. Takiego wyniku jeszcze nigdy w historii nie było.

Od lat liderem w tej kwestii pozostaje Jarosław Skrzyczyński.


W tym tygodniu

  • CSIO5* Ocala USA
    13-18.02.18
           
  • ZO1* Leszno POL
    16-18.02.18
           
  • CSI2* Lublin POL
    15-18.02.18
           
  • CSIO5* Abu Dhabi UAE
    14-17.02.18
           

Ranking PZJ (31.12.2017)

1. Jarosław Skrzyczyński 4376
2. Krzysztof Ludwiczak 2343
3. Kamil Grzelczyk 2074
4. Michał Kaźmierczak 2026
5. Wojciech Wojcianiec 1968
6. Maksymilian Wechta 1391
7. Andrzej Opłatek 1310
8. Adam Grzegorzewski 1246
9. Jan Bobik 1137
10. Mściwoj Kiecoń 1073
  CAŁY RANKING  

Polacy w rankingu FEI

89 Jarosław Skrzyczyński 1335
209 Kamil Grzelczyk 845
209 Krzysztof Ludwiczak 845
  Stan na 31.01.2018  
Uruchomiono zadanie harmonogramu
Nie masz jeszcze konta? Zarejstruj się!

Zaloguj się